این روزها مردم بیش از پیش در تنگنای معیشتی و گذران زندگی قرار گرفتند‌.
مردمی که سالیان سال به پای نظام و کشور ایستادند و در جنگ ۱۲ روزه به خوبی درسی به مسؤلان دادند که در بحث دفاع از وطن با کسی شوخی ندارند ولی …
ولی مسؤلان قدر نمی دانند چه اگر می دانستند این‌همه تورم و افسار گسیختگی بازار را تاب نمی آوردند.
انگار نه انگار که دولتی داریم و مسؤلینی که از بیت المال ارتزاق می کنند ، از قیمت مواد اولیه زندگی مردم تا طلا و دلار همه و همه در کورس مسابقه نشستند و هر لحظه در افزایش نرخ ها گوی سبقت از هم می گیرند و صد البته در این میدان نه داوری هست و نه ناظری و نه var که کنترلی داشته باشند.
مردم آن اندازه در زیر فشار سهمگین گرانی ها قرار گرفتند که صدای شکستن کمر پدران شرمنده از خانواده ها به رسایی شنیده می شود .
قیمت برنج تولید داخل سر به فلک می ساید، مرغ که با گران شدن گوشت قرمز به قوت غالب خانواده ها تبدیل شده بود دارد از سفره کم رنگ خانواده ها پر می کشد .
لبنیات را هم نگوییم که با کیفیت نامرغوبش چه می کند و ….
باید تدبیری اندیشید و از تمام ابزار بازدارنده برای برخورد با عاملان گرانی و به خاک سیاه نشاندن مردم استفاده کرد ، اینک در برابر این همه تبلیغات برای ازدواج آسان ، هر روز شاهد افزایش سن تجرّد هستیم چون توان خرید طلا و جهیزیه به شدت پایین آمده است.
میزان بالای بدهکاران مالی ، چک های برگشت خورده ، چشمهای منتظر بازار برای فروش ، شرمندگی پدران و مادران در مقابل فرزندان و … همه و همه زاییده بی کفایتی و عدم احساس مسؤلیت آنانی است که چرخ دولت را می گردانند و در مقابل این همه آشفتگی ها اقدامی نمی کنند.
مجلس ، دولت و حتی قوّه قضائیه باید و باید در کنار هم قاطعانه برای برخورد با عوامل نارضایتی مردم هماهنگ شوند چون که پیشگیری همیشه بهتر از درمان است.