سلماس شهری با تمدن کهن و قدمتی دیرینه در گوشه ای از کشور پهناور ایران جای گرفته و در طول تاریخ دستخوش تغییرات بسیاری چه از نظر طبیعی و چه در عرصه های سیاسی و فرهنگی و اجتماعی شده است.

اما آنچه بیش از همه و در چند هه اخیر مردم سلماس را چشم انتظار نگه داشته است و دستاویز بسیاری برای رسیدن به اهداف خود شده پایانه مرزی معروف به مرز کوزه رش است.

وعده ای که در گذشت سالها جامه عمل نپوشیده و احتمالا در کتاب تاریخ سلماس به افسانه ای تبدیل خواهد شد.

با نگاهی به شهرهای همجوار و پیشرفت همه جانبه آنها در زمینه های مختلف به خوبی می توان عقب ماندگی های سلماس را درک کرد چرا که همه توسعه سلماس را به مرز گره بسته اند ، گرهی که شاید به این زودی ها باز نشود و هر روز به کلاف سر در گمی شبیه می شود.

اما سخن اصلی این است که مسئولان عزیز شهرستان باید با تمام توان از داشته های فعلی سلماس در راستای ایجاد زیرساختهای اقتصادی و تولیدی برای بهبود وضعیت و فراهم ساختن زمینه اشتغال جوانان و تحصیل کرده های دانشگاهی به صورت کاملا عادلانه بهره بگیرند.

 همه چیز را به مرز ربط دادن و دست روی دست گذاشتن غیر از اتلاف وقت و انرژی عایدی نخواهد داشت.

منطقه ویژه اقتصادی با هزینه های کلانی که شده تا حال ردّی از ایجاد حتی یک واحد تولیدی کوچک ندارد ، ترافیک بی حساب خیابانها ، پاساژها و مراکز درمانی بدون پارکینگ در مرکز شهر ، ساماندهی نه چندان مقبول دستفروش های زحمتکش و … همه و همه حکایت از یک روزمرّگی برای ادارات مختلف دارد.

ساخت بیمارستان جدید سلماس با سرعت لاک پشت گونه ، اسکلت بندی ساختمان دانشگاه پیام نور در حال پوسیدگی ، بیمارستان فعلی سلماس با مشکلات عدیده و … همّتی وافر می طلبد تا با جذب واقعی اعتبارات – نه اخذ قول مساعد – زمینه تکمیل و بهره برداری آنها به نفع مردم فراهم شود.

مخلص کلام اینکه سلماس ما نیاز به یک حرکت و نهضت انقلابی برای استفاده از ظرفیت های بی بدیل و گسترده دارد از منابع زمینی گرفته تا معادن مختلف و دامپروری و …که می شود با جلوگیری از خام فروشی محصولات تولیدی و با حمایت از سرمایه گذاران بومی ، زمینه ایجاد کارگاه ها و کارخانه های فرآوری مثل لبنیات ، سنگ های ساختمانی و زینتی و … را فراهم ساخت.

این حرکت یک رفتار عمل گرایانه برای باز کردن گره به شدت کور و سخت بیکاری فزاینده منطقه و جدا کردن بحث توسعه منطقه از باز شدن یا نشدن مرز کوزه رش است.

این بلاتکلیفی باید روزی به پایان برسد و امروز خیلی بهتر از فرداست تت فرصت ها را از دست ندهیم.

انتهای پیام/

گزارش : ایرج افراسیابی